Księżycowy łucznik


Zająłem się Księżycem prze kilka kolejnych wpisów, ale zapomniałem zupełnie dlaczego. Jest pewna fundamentalna prawda fizyczna, którą amatorska obserwacja Księżyca łamie.

Może inaczej: prawda pozostaje prawdą, łamie się obserwator, stając w obliczu niewyjaśnialnego od ręki doświadczenia, które jest katastrofą dla spójności wiedzy szkolnej tak jak góra lodowa dla Titanica.

Przyjrzyjmy się wieczornemu niebu, nie czekając na coś tak banalnego jak zaćmienie.

21 września nastąpi pierwsza kwadra, czyli blask Księżyca będzie miał kształt litery D. Słońce zajdzie około 19.1 – zależy kto gdzie ma horyzont – azymut zachodu to 272 stopnie z minutami. Prawie w tym samym czasie góruje Księżyc (19.12) w azymucie 184 stopnie. Wysokość górowania to 20 stopni. Nie zapomnijcie wziąć ze sobą kątomierza tego dnia. Trzeba złapać moment, gdy Księżyc będzie ustawiony mniej więcej pionowo, czyli oś symetrii jego fazy będzie pozioma (jak strzała w łuku). Słońce będzie chyba tuż przed zachodem.

Spójrzmy na poniższy obrazek. Akurat z jakiejś włoskiej strony, ale to nieistotne. Klasyka, prawda? Słońce Oświetla Ziemię, Ziemia rzuca cień, umbra, penumbra i tak dalej.

Figura 2. I due tipi di ombra proiettata dalla Terra producono diverse eclissi lunari. Per chiarezza le dimensioni e le distanze non sono in scala. Figura J.C. Sposato.

Figura 2. I due tipi di ombra proiettata dalla Terra producono diverse eclissi lunari. Per chiarezza le dimensioni e le distanze non sono in scala. Figura J.C. Sposato.

Na kolejnym obrazku jest Ziemia i Księżyc. Również wszystko jak z podręcznika. Gdzie jest Słońce? Pomimo, że nie ma go na obrazku, każdy wskaże kierunek z którego nadchodzą promienie słoneczne.

Figura 1. Le eclissi di Luna si verificano solo in fase di luna piena, per soddisfare il nostro satellite in una zona opposta al Sole, in cui la Terra proietta la sua ombra (per chiarezza mostra solo l'ombra della Terra). Figura J.C. Sposato.

Figura 1. Le eclissi di Luna si verificano solo in fase di luna piena, per soddisfare il nostro satellite in una zona opposta al Sole, in cui la Terra proietta la sua ombra (per chiarezza mostra solo l’ombra della Terra). Figura J.C. Sposato.

Księżyc można porównać do łuku, na którym napięta strzała wskazuje w kierunku Słońca.

Assyrian archers during the siege of Lachish, Israel. Stone bas-relief from the palace of Ashurbanipal in Niniveh, Iraq

Assyrian archers during the siege of Lachish, Israel.
Stone bas-relief from the palace of Ashurbanipal in Niniveh, Iraq
https://www.pinterest.com/pin/458945018247512639/

Pora na chwilę prawdy.
Proszę zadrzeć głowę i spojrzeć na Księżyc.
Jest?
Proszę przedłużyć sobie oś symetrii tworzonej przez blask jego tarczy litery D. W tym kierunku powinno znajdować się Słońce. Jeśli światło rzeczywiście biegnie po linii prostej, to na pewno gdzieś tam jest.
Jest?
Nie ma, jest dużo niżej nad horyzontem albo nawet całkiem zaszło.

Jak więc powinna wyglądać linia, która biegnie prosto od Słońca do tarczy Księżyca?

Ktoś to zgrabnie wyjaśni?

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna odpowiedź na „Księżycowy łucznik

  1. Pingback: Jak wytłumaczyć kształt linii poprowadzonej przez promień słoneczny, który biegnie prosto od Słońca do tarczy Księżyca? | ⊙,Słońce,Sol,Sun,Солнсе,Sonne,Soleil,Ήλιου

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s